Pusat data bukan tanah sewa

RM385.7 bilion bukan trofi untuk dipamerkan. Angka itu ialah ujian sama ada Malaysia mampu menjadikan kemasukan pusat data sebagai kilang nilai tambah, atau sekadar lot sewaan yang menyedut tanah, air dan tenaga elektrik. Pelayan boleh datang pantas. Keupayaan tempatan tidak tumbuh dengan sendiri.

Masalah sebenar bukan kekurangan modal. Yang kurang ialah syarat tawar-menawar yang tegas, kerana pusat data awan bernilai besar lazimnya mengunci hasil utama pada perisian, cip, hak milik intelek dan kontrak perkhidmatan yang boleh berada jauh dari tapak fizikalnya. Kesan pengganda hanya berlaku apabila pembekal tempatan menerima pesanan, institusi melatih juruteknik, dan pemindahan teknologi membuka kerja berkemahiran tinggi. Jika tidak, ekonomi tempatan menerima bil elektrik dan tekanan grid, sementara margin besar mengalir keluar.

Pilihan Malaysia mesti lebih keras. Kelulusan projek patut mengikat sasaran penggunaan tenaga cekap, latihan tenaga kerja, perolehan tempatan dan perkongsian kepakaran yang boleh diaudit. Insentif tanpa pulangan ialah subsidi tersorok. Pusat data boleh menjadi enjin industri digital, tetapi enjin itu tidak patut dipandu oleh pemilik luar sahaja. Di balik dengung mesin penyejuk, persoalannya tinggal satu: siapa yang benar-benar menguasai nilai?

Loading...