Tokyo dulu hancur, sekarang gila besar

Bandar moden tu, peliknya, lahir daripada runtuhan. Bila kawasan yang dulu padat jadi rata, bantahan politik pun senyap. Pelabuhan nelayan yang rapuh tiba tiba macam kertas kosong. Baru boleh lukis semula, jalan besar, laluan pemisah api, zon guna tanah. Tepi laut pun disambung elok dengan kawasan kilang di pedalaman dan kelompok perumahan baharu.

Lepas tu bukan nasib yang tolong, tapi kuasa. Kementerian pusat salurkan modal ikut koridor rel. Pembangunan yang berpusing pada pengangkutan awam dijadikan alat. Jadi syarikat swasta bina gedung beli belah, menara pejabat, rumah padat, betul betul atas stesen. Setiap hab macam mesin, penumpang, peniaga, majikan, semua terkunci dalam pusingan yang sama.

Kalau nak cari “perlembagaan” Tokyo, tengok peta tren. Rangkaian komuter, terowong metro, landasan kereta api laju, semua tu lebih menentukan bentuk bandar daripada apa apa peraturan bertulis. Kawasan sekitar pertukaran utama dipaksa naik tinggi dan padat. Tapi ada juga poket yang terselamat, lorong kayu sempit, kawasan kuil, sebab nak gabungkan tanah di situ tak masuk kira dari segi komersial. Dan setiap kali bencana datang, kod bangunan, kejuruteraan gempa, peraturan kebakaran makin ketat. Dalam masa yang sama, agensi warisan dan persatuan setempat pandai guna peraturan pemuliharaan, hak ruang udara, dan skim pindah hak pembangunan, sampai asap colok dan papan iklan lampu boleh “hidup” ikut jadual yang sama, walaupun logiknya berbeza.

Loading...